Sacramentskerk Zandberglaan

De Sacramentskerk dateert van het jaar 1926. Het is tot 2000 in gebruik geweest als kerk. Daarna kocht Stichting SKB de kerk over en de naam veranderde in Podium Zandberg 58. Het gebouw werd toen een repetitie- en concertruimte voor diverse koren. Daarnaast is het gebouw een multifunctioneel centrum voor uiteenlopende activiteiten en groepen. Zo vinden er theatervoorstellingen plaats, beurzen, congressen en netwerkbijeenkomsten. De kerk is ook te huren voor bruiloften en uitvaarten.
Op internet zijn onder andere de volgende websites te vinden met informatie over de Sacramentskerk:
– https://sacramentskerkbreda.nl/
– https://zandberg58.nl/
– https://www.explorebreda.com/nl/locaties/sacramentskerk
– https://www.brabantorgel.nl/breda-sacramentskerk/
– https://erfgoed.breda.nl/erfgoed/archief/sacramentskerk
– https://reliwiki.nl/index.php/Breda,_Zandberglaan_58_-_Sacramentskerk
Op deze pagina vindt u alle kunstvoorwerpen van de Sacramentskerk aan de Zandberglaan 58.

Omschrijving: muurschildering met Bijbelse voorstelling
Kunstenaar: Michael Jepkes – RKD
Hoogte: ca. 4 meter
Jaar:

Het verhaal:
Na de verbouwing van de Sacramentskerk in 1993 is een scheidingswand  aangebracht tussen de kerk en de absis. Deze wand is beschilderd door de Bredase kunstenaar Michael Jepkes.
De afbeelding toont de aarde, de hemel en het heelal. Links bovenin de wand is een rond glas-in-lood venster aangebracht dat de zon symboliseert.
De muur  met de schildering verdeelt de kerk in twee delen. Achter de muur bevindt zich de absis, het gedeelte waar oorspronkelijk het altaar stond. De ruimte achter de muur wordt nu kapel genoemd, ofwel kleine zaal.

Omschrijving: beeld van Christus kruis
Kunstenaar: Leen Douwes – RKD
Hoogte: ca. 2,5 meter
Tekstopdruk: zie foto
Materiaal: hout

Het verhaal:
Bijbelse voorstelling met in het midden het kruisbeeld van Jezus. Links en rechts van hem de kruisen van respectievelijk Gestas en Dimas.
Dismas of Dimas was volgens de christelijke traditie een misdadiger die naast het kruis van Jezus Christus aan het kruis hing. Volgens het Evangelie volgens Lucas zei Jezus tegen hem dat zij elkaar dezelfde dag nog zouden zien in het paradijs. Hierdoor kwam hij bekend te staan als de “goede dief”. Lucas noemt zijn naam niet, maar deze werd voor het eerst genoemd in het apocriefe Evangelie van Nikodemus (4e eeuw). Hij is nooit heilig verklaard door de Rooms-Katholieke Kerk, maar wordt vereerd als een heilige door lokale tradities als Sint Dismas (soms gespeld “Dysmas” of in het Spaans “Dimas”). Dismas is de beschermheilige voor begrafenisondernemers, dieven en terdoodveroordeelden. Dismas werd vroeger gebruikt om zondigen te bekeren. In de iconografie wordt hij meestal afgebeeld met Jezus en de andere misdadiger, maar soms wordt hij ook alleen afgebeeld. Hij hangt rechts van Jezus, Gestas links. Hij is enkel gekleed in een lendendoek en met touw aan het kruis gebonden. Soms hangt boven zijn hoofd een bordje met daarop Dismas Latro, “Dismas Boef”. Onder het kruis zit een slang (de duivel). Ook heeft hij een spreukband met daarop: Hodie mecum eris in paradiso, “Vandaag zult gij met mij in het paradijs zijn”.
De andere misdadiger (links), die geen berouw toonde, heette Gestas. In de versie van het evangelie van Lucas beschimpt hij Jezus omdat hij zichzelf en hen niet heeft gered. In apocriefe geschriften krijgt de onboetvaardige dief de naam Gestas, die voor het eerst voorkomt in het evangelie van Nicodemus, terwijl zijn metgezel Dismas wordt genoemd. De onboetvaardige dief wordt soms de “slechte dief” genoemd in tegenstelling tot de goede dief.
Daaronder diverse mensen en dieren.

Omschrijving: beeld van St. Antonius van Padua
Hoogte: ca. 1,2 meter
Materiaal: gips

Het verhaal:
Dit beeld van St. Antonius bevindt zich achterin de kerk.
Antonius sloot zich in 1210 aan bij de augustijnen in Lissabon. In 1212 verhuisde hij naar Coimbra om niet langer door familieaangelegenheden gestoord te worden in zijn geestelijke ontwikkeling. Onder de indruk gekomen van de eerste martelaren van de minderbroeders sloot hij zich in 1220 bij hen aan. Hij trok naar Noord-Afrika om daar het christelijk geloof te verspreiden onder de moslims. Later was zijn werkterrein Frankrijk en Italië. Waarschijnlijk werd hij in 1222 te Forlì tot priester gewijd. Veel mensen vonden door zijn toedoen de weg naar het katholieke geloof. Op last van Franciscus van Assisi doceerde hij theologie aan zijn medebroeders. In 1227 benoemde Johannes Parenti, de toenmalige generaal-overste van de minderbroeders hem tot provinciaal van de Romagna in Italië, waar hij van 1222 tot 1224 al predikend had rondgetrokken. In 1230 vroeg en kreeg hij ontslag omdat zijn gezondheidstoestand verslechterde. Hij stierf in 1231 en werd nog geen jaar later door paus Gregorius IX heilig verklaard. In 1946 werd hij als ‘leraar van het evangelie’ tot kerkleraar uitgeroepen.
Antonius is de patroonheilige van de franciscanen, verloren voorwerpen, vrouwen en kinderen, armen, bakkers, mijnwerkers, het huwelijk, reizigers en verliefden en patroon tegen schipbreuk, de pest en koorts. Men bad tot hem tijdens het zoeken en op sommige plaatsen keerde men zijn beeld zolang naar de muur tot datgene wat men zocht teruggevonden was.
Rond zijn graf in Padua is de basiliek Basilica di Sant’Antonio gebouwd.
In Lissabon zou het kerkje Santo António à Sé gebouwd zijn op de plaats waar Antonius werd geboren. Hij is een zeer geliefde heilige in de Portugese hoofdstad. Sinds 1934 is Antonius een beschermheilige van Portugal en 13 juni is er een officiële feestdag.
Antonius van Padua (Toontje van de verloren voorwerpen) wordt vaak afgebeeld in Franciscaanse pij met kruisbeeld of lelietak in de rechterhand en in de linkerhand een boek waar kind Jezus op zit. Soms op wolk of met ezel naast zich. Bij dit beeld zijn het boek en de lelietak niet afgebeeld.
St. Antonius beelden komen veel voor in de kerken van Breda. Ze zijn onder andere te vinden in de St. Antoniuskathedraal aan de St. Janstraat, de St. Catharinakerk op het Begijnhof, het klooster aan de Schorsmolenlaan en de kerk in Prinsenbeek.